کاش میشد گل چشمان تو را می چیدم

و می آویختمش بر دیوار

دراتاقم که پر از سایه ی توست

آن زمان عطر نگاهت را زندانی خود می دیدم

و به خود می گفتم:

تو نوازشگر احساس غم آلوده ی من می ما نی

ولی افسوس تو آن نیستی آن کوچک و پاک

که من از پاکی اندیشه ی خود پروردم و بزرگش کردم

من نمیدانستم که تو با ضجه ی هر رهگذری می خوانی

هیچ دل بر تونمی بایست بست

هیچ دل بر تو نمی بایست بست

مهربان با دل سنگ تو نمیباید بود

سنگدل نیستم اما

دل من می خواهد که تو را باز

با خشم به خاک اندازم

وچورگبارخزان

قلب گلگون تو را خسته و پرپرسازم

کاش می شد گل چشمان تو را می چیدم

تا دو چشم تو در ظلمت این تنهایی

شاهد پاکی و آشفتگی من باشد ...